Hebben jullie al gehoord van de kip.
Die kip van gisteren ja.
Iedereen die mij een beetje kent weet dat ik (Judith) het niet zo heb op dieren met vleugels, veren en van die enge poten. Inmiddels lijkt de hele vakantie zo’n beetje om die dieren te draaien. Elk jaar is er een thema aan de vakantie te geven, zo zijn we een jaar continu in de buurt van begraafplaatsen geweest, gezellig, not. Hebben we een jaar op elke camping wel ontdekt dat we op een aanvliegroute van het plaatselijke vliegveld zaten. Dit jaar is het beekjes/riviertjes en onze gevederde wereldgenoot
Het begon al op camping de Linie waar ik de eerste ooievaar van dit jaar spotte inclusief ooievaarsnest. In Winterswijk voelde ik mezelf een zielig vogeltje.
In Duitsland langs de Ruhr kan ik me even geen vogeltje herinneren maar in Luxemburg heb ik (ja ik) musjes gevoerd die spontaan op tafel gingen zitten tijdens het eten. Hierna heel veel ooievaars gespot (en nee, ik ben niet zwanger zover ik weet).
Tot gisteren de buurtkip langs kwam, ik heb hem angstvallig aangekeken, die enge kraaloogjes, nog engere poten maar toch best wel mooie veren, dat viel mee. Even later dacht een kraai ook even kennis te komen maken maar na de kraai die me vorig jaar aanviel kunnen kraaien niet eens op een beetje liefde mijnerzijds rekenen, sorry, geen brood voor die krijsert.
Vandaag kwam echter de buurtkip weer langs en hij, sorry zij, probeerde me warempel te verleiden.
Keek me met een schuin koppie aan, dus ik dacht, waarom ook niet, soms moet je je angsten onder ogen zien en de confrontatie aangaan. Ik heb het beessie een stukje brood toe geworpen wat op tafel lag want ja…ook heel bijzonder, Dennis had voor zichzelf een heuse rode bieten salade in elkaar geknutseld, inclusief gekookt ei, sla, rode bieten, slasaus en misschien nog wel meer, oh ja…natuurlijk brood, oud brood want de fransen weten niet hoe ze een brood een dag lang vers kunnen houden.
Dat brood lag er dus toch en het kippie leek hongerig dus, voilà. Uit dank voor dit gulle gebaar van mij kwam mevrouw kip steeds een beetje dichterbij. Liep maar aan die hompen brood die ik gooide te rukken, maar het snaveltje zo bekijkend dacht ik: ze wil me iets zeggen. Ik heb de stukken brood dus klein gemaakt voor mevrouw. Ze kwam gezellig naast mijn stoel zitten, liet zich af en toe nog verleiden door een rode biet, ui of stukje sla van manlief maar viel echt voor mijn broodkruimels.
Ze ging even weg maar kwam later weer wat dichter bij en (finn, let goed op) kwam als ik met mijn mond klakte. Zo heeft mevrouw kip nog heerlijk van mijn druiven gesnoept, heeft zich heerlijk zitten wassen en al haar veren glas gestreken, ik heb haar geholpen en haar zelfs geaaid, wat geloof ik niet echt de bedoeling was want toen moest ze haar kapsel weer rechtleggen, en zo heeft ze ons de hele middag ongeveer bezig gehouden. Ik denk dat als ik later groot ben ik ook kippen neem, want…nee, ik ben niet meer bang…maar laat die kraai niet in de buurt komen.
ps…ik lust best vlees, maar niet van biggetjes, kalfjes, lammetjes, want die zijn klein, niet van hertjes, konijntjes, want die zijn lief…durf ik nu nog wel kip te eten?
Reacties